حرکات ساعت: راهنمای جامع و سوالات متداول

وتورهای ساعت، مانند موتورهای ماشین‌ها، مکانیسم‌هایی هستند که باعث می‌شوند کل دستگاه به کار بیفتد، و اگر در دنیای ساعت‌سازی تازه‌کار هستید، چیزهای بیشتری برای یادگیری در مورد آنها و نحوه کارشان وجود دارد، بیش از آنچه فکر می‌کنید. در این راهنمای جامع برای موتورهای ساعت، سعی خواهیم کرد به هر سؤالی که ممکن است در مورد موتورهای ساعت داشته باشید پاسخ دهیم – انواع مختلف آنها، بخش‌های مهم آنها، چه کسی آنها را می‌سازد، و حتی کمی از تاریخچه و اطلاعات عمومی.

حرکت مکانیکی چیست؟

یک موتور مکانیکی، قدیمی‌ترین نوع موتور در ساعت‌سازی، از یک فنر فلزی حلقه‌ای به نام شاه‌فنر استفاده می‌کند که با باز شدن از طریق مجموعه‌ای از چرخ‌دنده‌ها، انرژی را آزاد می‌کند تا یک چرخ‌دنده وزن‌دار و نوسانی به نام چرخ‌دنده تعادل را به حرکت درآورد. نوسانات چرخ‌دنده تعادل به یک چرخ‌دنگ متصل است که به صورت دوره‌ای چرخ‌دنده‌ها را آزاد می‌کند تا عقربه‌ها را به جلو حرکت دهد و گذر ساعت‌ها، دقیقه‌ها و ثانیه‌ها را ثبت کند. در ابتدا، شاه‌فنر باید به صورت دوره‌ای با دست کوک می‌شد، ابتدا توسط یک کلید، سپس توسط یک تاج کوک که از طریق ساقه به موتور متصل بود. بعدها، نوعی موتور توسعه یافت که می‌توانست به صورت «خودکار» و از طریق حرکات مچ دست کاربر کوک شود.

تفاوت بین یک حرکت مکانیکی و یک حرکت اتوماتیک چیست؟

واقعاً بحث تفاوت نیست: دومی صرفاً نوع خاصی از اولی است، به سبک کنیاک و برندی. دو نوع اصلی از موتورهای مکانیکی عبارتند از کوک دستی (یا «کوک دستی»)، که در آن کاربر برای ادامه کار ساعت باید به صورت دوره‌ای آن را از طریق تاج کوک کند؛ و اتوماتیک (یا «کوک خودکار»)، که در آن فنر اصلی توسط یک روتور (یا «وزنه نوسان‌کننده»)، معمولاً یک جرم نیم‌دایره‌ای گرد که با حرکات طبیعی مچ دست صاحبش می‌چرخد، کوک می‌شود. استفاده مداوم از این نوع ساعت، آن را «به طور خودکار» کوک می‌کند. برعکس، اگر ساعت برای مدت طولانی بی‌حرکت بماند – مثلاً در گاوصندوق یا روی پاتختی – فنر اصلی آن از کار می‌افتد و ساعت برای شروع دوباره زمان‌سنجی نیاز به کوک و تنظیم مجدد دارد.

آیا انواع مختلفی از حرکات خودکار وجود دارد؟

طبق تعریف، تمام موتورهای اتوماتیک از یک وزنه متحرک متصل به یک چرخ دنده برای کوک کردن فنر اصلی از طریق حرکات مچ دست کاربر استفاده می‌کنند، بنابراین – گذشته از هرگونه پیچیدگی اضافی که در یک موتور خاص وجود دارد – از نظر مکانیکی تفاوت بسیار کمی در نحوه عملکرد آنها وجود دارد. با این حال، انواع مختلفی از روتور وجود دارد. محبوب‌ترین آنها یک توده نیم دایره‌ای نصب شده در مرکز است که تا حدودی شبیه تیغه تبر است، می‌تواند در یک جهت یا هر دو جهت بچرخد و حدود نیمی از قسمت پشتی موتور را در حالت سکون پوشش می‌دهد.

بعضی از ساعت‌ها از میکرو روتور (تصویر بالا) استفاده می‌کنند ، نسخه‌ی کوچک‌تری از روتور نیم‌دایره‌ای سنتی که همان کار را انجام می‌دهد اما به جای نصب شدن روی موتور، در داخل آن قرار می‌گیرد و باعث می‌شود مکانیزم کلی نازک‌تر باشد. پیاژه که به خاطر ساعت‌های فوق‌العاده نازک خود شناخته می‌شود، یکی از پیشگامان این نوع روتور بود که توسط برندهایی مانند پاتک فیلیپ و پارمیژیانی فلوریه نیز استفاده می‌شود.

نوع نادرتر دیگری از روتور، روتور محیطی (تصویر بالا) است که برای چرخش در اطراف لبه‌ها یا محیط موتور طراحی شده است، مزیت آن این است که روتور، زیبایی مکانیکی اجزای پشت آن را مانند روتورهای سنتی پنهان نمی‌کند. کارل اف. بوخرر اولین ساعت‌سازی بود که کالیبر اتوماتیک کوک‌شده محیطی را به بخشی از خط تولید معمول خود تبدیل کرد و برخی شرکت‌های دیگر مانند کارتیه، برگوئه و واشرون کنستانتین نیز آن را در برخی از موتورهای خود به کار گرفته‌اند.

اولین حرکت خودکار چه بود؟

اولین نمونه موفق از سیستم کوک اتوماتیک به آبراهام-لوئیس پرلت (تصویر بالا)، بنیانگذار برند مدرن ساعت پرلت، در سال ۱۷۷۷ نسبت داده می‌شود. اندکی پس از آن، یک مخترع فرانسوی به نام هوبرت هارتون طرح پرلت را بهبود بخشید و نسخه او متعاقباً توسط آبراهام-لوئیس برگوت اصلاح شد، که اولین ساعت‌های کوک خودکار را ساخت که حدود سال ۱۷۸۰ به عموم فروخته شدند. با این حال، این ساعت‌های جیبی Breguet “Perpetuelle” (تصویر پایین) حدود سال ۱۸۰۰ به دلیل قابلیت اطمینان ناپایدارشان از محبوبیت افتادند (به یاد داشته باشید، ساعت‌های جیبی روی مچ بسته نمی‌شدند و نمی‌توانستند از جریان مداوم حرکات پویای مچ دست برای کوک کردن روتور بهره‌مند شوند). هنگامی که ساعت‌های مچی در طول جنگ جهانی اول شروع به جایگزینی ساعت‌های جیبی کردند، موتورهای اتوماتیک دوباره رواج یافتند: جان هاروود، ساعت‌ساز بریتانیایی، اولین حق ثبت اختراع ساعت مچی کوک خودکار را در سال ۱۹۲۳ ثبت کرد و این سبک از آن زمان تاکنون وجود داشته است.

ذخیره انرژی چیست؟

ذخیره انرژی یک ساعت (که گاهی اوقات به طور رسمی‌تر به آن استقلال حرکتی گفته می‌شود) مدت زمانی است که موتور ساعت با کوک کامل به کار خود ادامه می‌دهد و زمان را به طور دقیق نشان می‌دهد، قبل از اینکه متوقف شود. در اینجا دوباره، یک قیاس خودرویی مناسب است: بدنه فنر اصلی را به عنوان یک مخزن سوخت در نظر بگیرید. وقتی سوخت آن تمام می‌شود – یعنی وقتی فنر اصلی پیچ خورده کاملاً از باز شدن باز می‌ماند و انرژی را از مجموعه چرخ دنده‌هایی که عقربه‌ها را به حرکت در می‌آورند، می‌گیرد – ساعت متوقف می‌شود. اساساً هر چه ذخیره انرژی طولانی‌تر باشد، مدت بیشتری لازم نیست نگران کوک کردن ساعت باشید. برخی از ساعت‌ها یک نشانگر بصری برای ذخیره انرژی روی صفحه‌های خود دارند، همانطور که در صفحه گرند سیکو که در تصویر زیر نشان داده شده است (یا حتی در پشت موتور اگر در پشت قاب نمایشگاهی قابل مشاهده باشد). در واقعیت، چنین نمایشگر ذخیره انرژی در یک ساعت با کوک دستی بسیار مفیدتر است، زیرا صرف نظر از مدت زمان و تعداد دفعات استفاده، قدرت آن کاهش می‌یابد. همانطور که در بالا گفته شد، یک ساعت اتوماتیک دائماً کوک می‌شود مگر اینکه برای مدت زمانی که از ذخیره انرژی فراتر می‌رود، استفاده نشود. (اتفاقاً به همین دلیل است که رولکس از اصطلاح «پرپچوال» (Perpetual) در نام تمام ساعت‌های خود با موتورهای اتوماتیک استفاده می‌کند.) اتفاقاً، موتورهای کوارتز و سایر انواع مکانیسم‌های الکترونیکی، قابلیت اطمینان خود را نه با میزان ذخیره انرژی، بلکه با عمر باتری می‌سنجند.

ذخیره انرژی یک ساعت چقدر است؟ طولانی‌ترین مدت چقدر است؟ 

به‌طورکلی، اکثر موتورهای ساعت مکانیکی این روزها بین ۴۰ تا ۵۰ ساعت ذخیره انرژی ارائه می‌دهند، هرچند البته بسیاری از ساعت‌سازان به توسعه موتورهایی که انرژی را بسیار طولانی‌تر از میانگین صنعت ذخیره می‌کنند، افتخار می‌کنند. به‌عنوان مثال، تمام موتورهای داخلی Panerai حداقل سه روز یا ۷۲ ساعت ذخیره انرژی دارند و برخی از آنها حتی ۱۰ روز ذخیره انرژی دارند. Oris برای اولین موتور داخلی خود، از نظر ذخیره انرژی، با کالیبر ۱۱۰ و مدل‌های فرعی آن که در حالت کوک کامل، ۱۰ روز انرژی ذخیره می‌کنند، بسیار موفق عمل کرد. IWC کالیبر اتوماتیک ۵۲۰۱۰ را تولید می‌کند که ۱۹۲ ساعت یا هشت روز ذخیره انرژی دارد. Parmigiani Fleurier یک موتور کوک دستی هشت روزه برای ساعت Kalpa Hebdomadaire خود تولید می‌کند که نام آن (به فرانسوی به معنای “هفتگی”) نشان می‌دهد که فقط هفته‌ای یک بار نیاز به کوک شدن دارد. در بالاترین سطح این دسته، ساعت Lange 31 از شرکت A. Lange & Söhne قرار دارد که همانطور که از نامش پیداست، 31 روز کامل ذخیره انرژی دارد و رکورددار فعلی، ساعت Hublot MP05 La Ferrari است که موتور الهام گرفته از موتور سوپراسپرت آن می‌تواند به مدت شگفت‌انگیز 50 روز بدون نیاز به کوک مجدد کار کند.

جنبش کوارتز چیست؟

همانطور که در این مقاله به طور کامل‌تری توضیح می‌دهم ، یک موتور کوارتز موتوری است که از فنر اصلی به جای یک باتری کوچک استفاده می‌کند که بار الکتریکی آن از طریق یک مدار مجتمع به یک کریستال نوسانی ساخته شده از کوارتز که به شکل دیاپازون برش داده شده است، منتقل می‌شود. این کریستال با سرعت چرخش سر ۳۲۷۶۸ بار در ثانیه – بسیار سریع‌تر از ۳ یا ۴ بار در ثانیه که توسط اکثر نوسان‌سازهای مکانیکی ارائه می‌شود – می‌لرزد تا عقربه‌ها را با سرعتی فوق‌العاده دقیق به حرکت درآورد، که باعث می‌شود ساعتی با دقت -/+ ۵ ثانیه در ماه ساخته شود. در مقایسه، موتورهای مکانیکی اگر بتوانند چند ثانیه در روز انحراف داشته باشند، دقیق در نظر گرفته می‌شوند. ژاپنی‌ها به عنوان پیشگامان فناوری کوارتز در ساعت‌سازی شناخته می‌شوند و اولین ساعت با موتور کوارتز، سیکو استرون بود که مجهز به کالیبر پیشگام 35A بود و در سال 1969 عرضه شد. مزایای کوارتز برای صنعت ساعت‌سازی چندین مورد بود: ساعت‌های کوارتز می‌توانستند به راحتی و با هزینه کم به صورت انبوه تولید شوند و بسیار دقیق‌تر از ساعت‌های مکانیکی بودند.

اگر از سطح بسیار ابتدایی به این موضوع نگاه می‌کنید، به این شکل به آن فکر کنید: اگر ساعت شما گاهی اوقات نیاز به تعویض باتری دارد، دارای موتور کوارتز است. اگر هنوز به تعویض باتری نیاز نداشته است اما 200 دلار یا کمتر برای آن پرداخت کرده‌اید، احتمالاً دارای موتور کوارتز است

آیا موتور Spring Drive سیکو کوارتز است یا مکانیکی؟

موتور فنری سیکو (Seiko Spring Drive) که اولین بار در سال ۱۹۹۹ عرضه شد، نوعی موتور هیبریدی است که اساساً گشتاور بالای یک ساعت مکانیکی سنتی را با دقت بالای یک ساعت کوارتز ترکیب می‌کند. در کالیبر موتور فنری، انرژی توسط یک فنر اصلی تولید می‌شود که به صورت دستی از طریق دسته کوک یا به طور خودکار از طریق حرکات مچ دست کوک می‌شود. روتور یا «چرخ لغزشی» در موتور فنری بسیار سریع می‌چرخد و یک جریان الکتریکی خفیف تولید می‌کند که به یک نوسان‌ساز کوارتز با ارتعاش ۳۲۷۶۸ هرتز منتقل می‌شود، که سپس به یک مدار مجتمع (IC) منتقل می‌شود که سیگنال مرجع از نوسان‌ساز را با سرعت چرخ لغزشی مقایسه می‌کند و دومی را با یک ترمز مغناطیسی تنظیم می‌کند. این نرخ تنظیم‌شده الکترومغناطیسی به چرخ‌دنده‌ها منتقل می‌شود تا عقربه‌های ساعت را با نهایت دقت حرکت دهد. موتورهای فنری منحصر به سیکو هستند و در هر دو ساعت سیکو و گرند سیکو یافت می‌شوند.

آیا برخی از حرکات انرژی خود را از نور خورشید دریافت نمی‌کنند؟

برخی از برندهای ساعت از موتورهای کوارتز استفاده می‌کنند که باتری‌های قابل شارژ آنها از سلول‌های خورشیدی فعال شده توسط منابع نور خارجی نیرو می‌گیرند – نه تنها از پرتوهای خورشید، با وجود اصطلاح کلی “خورشیدی” که معمولاً به آنها نسبت داده می‌شود. معروف‌ترین و موفق‌ترین این نوع، فناوری Eco-Drive است که توسط ساعت‌ساز ژاپنی سیتیزن در سال ۱۹۷۶ توسعه داده شد. در آن سال، اولین ساعت آنالوگ نوری موجود در بازار، یعنی سلول خورشیدی سیتیزن کریسترون، عرضه شد. این فناوری جدید بود و عمر باتری برای آن مدل‌های اولیه کم بود، بنابراین سیتیزن به ارتقاء خود ادامه داد و در سال ۱۹۸۶ ساعتی را عرضه کرد که می‌توانست با یک بار شارژ نور به مدت هشت روز و در سال ۱۹۹۵ ساعتی دیگر را عرضه کرد که با یک بار شارژ شش ماه کار می‌کرد. اولین ساعت‌های سیتیزن اکو-درایو، که با کالیبر ۷۸۷۸ کار می‌کردند، در سال ۱۹۹۶ عرضه شدند و مجهز به فناوری پیشگامانه‌ای بودند که هنوز هم در قلب موتورهای اکو-درایو امروزی قرار دارد: نور از یک صفحه شفاف با یک سلول خورشیدی که مستقیماً در زیر آن نصب شده است، عبور می‌کند و انرژی باتری لیتیوم-یونی موتور را تأمین می‌کند. اگر توجه به محیط زیست برای تصمیمات خرید ساعت شما مهم است، شایان ذکر است که موتورهای خورشیدی مانند اکو-درایو “سبزتر” از کوارتز سنتی هستند زیرا تعداد باتری‌های از کار افتاده در محل‌های دفن زباله را به شدت کاهش می‌دهند. (می‌توانید اطلاعات بیشتری در مورد فناوری زمان‌بندی خورشیدی را اینجا کسب کنید .)

مهمترین قسمت‌های موتور ساعت چیست و چگونه کار می‌کنند؟

صفحه اصلی ، صفحه فلزی صاف و معمولاً دیسکی شکل است که بقیه قطعات موتور روی آن ساخته می‌شوند. این صفحه که به طور سنتی از برنج ساخته می‌شود، اما گاهی اوقات از مواد دیگری مانند نقره آلمانی یا حتی طلا نیز ساخته می‌شود، پایه‌ای است که موتور روی آن ساخته می‌شود و از طریق پیچ به پل‌هایی که چرخ‌ها، چرخ‌دنده‌ها و سایر اجزا را نگه می‌دارند، متصل می‌شود.

فنر اصلی ، فنر مارپیچی و پیچ‌خورده‌ای است که از نوار فلزی ساخته شده و به عنوان منبع اصلی انرژی ساعت مچی عمل می‌کند. کوک کردن فنر اصلی با سفت کردن حلقه‌های آن به دور محورش، انرژی تولید می‌کند؛ با باز شدن فنر، چرخ‌های موتور از طریق چرخ‌دنده‌ها به حرکت در می‌آیند. فنر اصلی که معمولاً 20 تا 30 سانتی‌متر طول دارد، درون یک لوله فنر اصلی دندانه‌دار قرار گرفته است تا از باز شدن آن جلوگیری شود. (می‌توان یک لوله فنر اصلی اضافی برای افزایش ذخیره انرژی موتور اضافه کرد). پل لوله‌ای که این مجموعه را در خود جای داده است، دومین بخش بزرگ موتور است.

تاج ، چرخی در قسمت بیرونی ساعت است که به یک ساقه متصل است و در یک ساعت مچی دستی، موتور را کوک می‌کند و همچنین زمان را تنظیم می‌کند .

مجموعه چرخ‌دنده یا مجموعه چرخ ، سیستم به هم پیوسته‌ای از چرخ‌دنده‌ها است که انرژی را از فنر اصلی به چرخ‌دنگ منتقل می‌کند.

چرخ‌دنگ وسیله‌ای ترمزمانند است که انرژی منتقل‌شده توسط چرخ‌دنده‌ها را تنظیم می‌کند و آن را به صورت تکانه‌های کنترل‌شده به چرخ‌دنده تعادل آزاد می‌کند .

چرخ تعادل ، چرخ وزن‌داری است که به جلو و عقب می‌چرخد و توسط چرخ‌دنگ تنظیم می‌شود. نوسانات یا ضربات چرخ تعادل، عقربه‌ها را به جلو می‌راند. این چرخ تعادل بر روی یک فنر تعادل یا فنر مویی، فنر مارپیچی که فرکانس آن و در نتیجه سرعت ساعت را کنترل می‌کند، نصب شده است. این مجموعه بر روی یک پل تعادل نصب شده است.

جواهرات یا یاتاقان‌های جواهر، قطعات کوچک و بادوامی از یاقوت سرخ یا یاقوت کبود مصنوعی هستند که در سوراخ‌های ایجاد شده در قسمت‌های خاصی از موتور که به طور خاص در معرض فشار هستند – مانند چرخ‌دنگ، تعادل و مجموعه چرخ‌دنده‌ها – قرار می‌گیرند تا اصطکاک را کاهش دهند. تعداد بالای جواهرات لزوماً به معنای ارزشمندتر بودن ساعت نیست، اما نشان‌دهنده قابلیت اطمینان موتور است.

روتور ، که فقط در یک موتور اتوماتیک یافت می‌شود، جرم نیم‌دایره‌ای وزن‌داری است که فنر اصلی را کوک می‌کند، که چرخش‌های ۳۶۰ درجه‌ای آن توسط حرکات مچ دست ساعت‌ساز فعال می‌شود. روتورها (یا «وزنه‌های نوسانی») به طور سنتی از فلزات سنگینی مانند طلا، تنگستن یا پلاتین ساخته می‌شوند.

ébauche یک «کیت موتور» ناقص است که از صفحات، پل‌ها، چرخ‌ها و بدنه تشکیل شده است، اما عناصر ضروری مانند چرخ‌دنگ، عقربه‌ها و فنر اصلی که جداگانه تهیه می‌شوند را ندارد. ساعت‌سازانی که تمام موتورهای خود را در داخل نمی‌سازند، ébauche را از تأمین‌کنندگان خارجی سفارش می‌دهند و از آنها به عنوان «موتور پایه» استفاده می‌کنند.

منظور از «ساخت» در مورد موتور ساعت چیست؟

 

در دقیق‌ترین تعریف این اصطلاح، یک موتور تولیدی ، موتوری است که کاملاً توسط شرکت سازنده ساعت، طراحی و تولید شده باشد. این شامل طراحی و تولید تمام قطعات موتور، از صفحه اصلی و روتور گرفته تا فنر رقاصک و پیچ‌ها می‌شود. این اصطلاح در این عصر رقابت و اعتبار ساعت‌های لوکس، نسبتاً مبهم و تا حد زیادی بازاریابی‌محور شده است. تعداد بسیار کمی از ساعت‌سازان تحت این معیارها به عنوان یک سازنده واقعی واجد شرایط هستند ، عمدتاً به این دلیل که تعداد بسیار کمی از آنها توانایی تولید فنرهای رقاصک خود را دارند. از جمله این تعداد کم می‌توان به رولکس، پاتک فیلیپ و ای. لانگ و سون اشاره کرد. حتی فرهنگ لغت حرفه‌ای مصور ساعت‌سازی برنر ، که به عنوان کتاب مقدس صنعت ساعت شناخته می‌شود، تولید را به عنوان ” کارخانه‌ای که در آن ساعت‌ها تقریباً به طور کامل ساخته می‌شوند [تأکید از من است]، متمایز از آتلیه دِ ترمیناژ ، که فقط به مونتاژ، زمان‌بندی، نصب عقربه‌ها و قاب ساعت می‌پردازد” تعریف می‌کند.

تحت این تعریف کمی گسترده‌تر، بسیاری از برندهای ساعت می‌توانند به عنوان تولیدکننده شناخته شوند، چه تمام یا بیشتر موتورهای خود را در داخل شرکت بسازند، مانند Jaeger-LeCoultre (بالا)، Vacheron Constantin و Zenith؛ یا از هر دو موتور داخلی و همچنین موتورهای برون‌سپاری شده (اغلب با ماژول‌های ساخت داخل برای افزودن پیچیدگی‌ها) در ساعت‌های خود استفاده کنند؛ ساعت‌سازانی مانند Breitling، TAG Heuer و Oris از جمله این نمونه‌ها هستند. ساده‌ترین تعریف اصطلاح “ساخت” شامل موتوری است که در داخل شرکت طراحی شده و به یک تأمین‌کننده خارجی واگذار می‌شود که سپس آن را منحصراً برای شرکت پیمانکار، طبق مشخصات آن شرکت، می‌سازد. اصطلاح مناسب‌تر برای این نوع موتور، “اختصاصی” است، اصطلاحی که می‌توان آن را به موتورهایی مانند کالیبر L888.4 لونژین که توسط ETA برای این برند ساخته شده است؛ کالیبر MT5813 تودور که با همکاری Breitling توسعه یافته است؛ و غیره، اطلاق کرد. و کالیبر RW 1212 ریموند ویل ، که با همکاری سلیتا ساخته شده است.

اگر یک شرکت ساعت‌سازی، موتورهایش را خودش نسازد، از کجا آنها را تهیه می‌کند؟

چندین شرکت وجود دارند که در ساخت موتورهای ساعت تخصص دارند و آنها را به تعداد زیادی از شرکت‌های مشتری در صنعت ساعت عرضه می‌کنند. احتمالاً شناخته‌شده‌ترین و پرکارترین آنها ETA است که متعلق به گروه Swatch، شرکت خوشه‌ای سوئیسی است که تعدادی از برندهای ساعت از جمله Omega، Breguet و Longines و همچنین خود Swatch را نیز در اختیار دارد. ساعت‌سازان داخل و خارج از گروه Swatch از موتورهای ETA (مکانیکی و کوارتز) استفاده می‌کنند. بسیاری نیز آنها را برای اهداف برندسازی اصلاح، سفارشی‌سازی و تغییر نام می‌دهند: کالیبر ۱۳ Breitling و کالیبر ۷۹۳۵۰ IWC از جمله کالیبرهای کرنوگراف بسیاری هستند که بر اساس ETA ۷۷۵۰ محبوب ساخته شده‌اند. یکی دیگر از تأمین‌کنندگان سوئیسی موتورها، Sellita است که اخیراً پایگاه مشتریان خود را گسترش داده است، در حالی که ETA فروش خود را به شرکت‌های خارج از گروه مادر خود کاهش داده است. Oris، Bell & Ross و Frederique Constant در فهرست برندهایی هستند که مرتباً از کالیبرهای Sellita استفاده می‌کنند. لا ژو-پره یک شرکت سوئیسی است که اکنون متعلق به گروه سیتیزن ژاپن است و در زمینه موتورهای پیچیده و ماژول‌ها تخصص دارد و آنها را برای برندهایی از جمله کارل اف. بوخرر، باوم و مرسیه و دو برند دیگر که متعلق به این شرکت هستند، یعنی آرنولد و پسر و آنجلوس، تأمین می‌کند. ووچر، که از نظر فنی تحت پوشش شرکت پارمیجیانی فلوریه است، یکی دیگر از تأمین‌کنندگان موتورهای گران‌قیمت (تصویر بالا) است که سایر مشتریان آن شامل هرمس و ریچارد میله می‌شوند. میوتای ژاپن، یکی دیگر از شرکت‌های متعلق به سیتیزن، موتورهای مکانیکی و کوارتز را برای برندهای ساعت سوئیسی و همچنین ژاپنی، عموماً در طیف مقرون‌به‌صرفه‌تر مانند بولووا و تایمکس، فراهم می‌کند.

حرکت اسکلت چیست؟

یک موتور اسکلت‌بندی شده (یا «بازکاری شده») یک موتور مکانیکی است که در آن بسیاری از قسمت‌های غیرضروری اجزا حذف شده‌اند و تنها «استخوان‌های لخت» مکانیزم اصلی باقی مانده‌اند و بنابراین وقتی موتور پشت یک صفحه شفاف نصب می‌شود، امکان مشاهده عمیق عملکرد داخلی آن فراهم می‌شود. اکثر موتورهای اسکلت‌بندی شده به صورت استاندارد شروع می‌شوند، اما برخی از آنها از ابتدا برای اسکلت‌بندی ساخته می‌شوند، مانند مدل‌های Excalibur Spider Skeleton راجر دوبویس.

چه نوع تزئیناتی روی موتورها یافت می‌شود؟

بخشی از قیمت هر ساعت از موتور آن ناشی می‌شود و سطح تزئینات روی موتور، هزینه ساخت آن موتور را تعیین می‌کند. همانند بسیاری از جنبه‌های ساعت‌سازی سطح بالا، حتی بسیاری از تکنیک‌های تزئینی نیز ریشه‌های کاربردی دارند: از نظر تاریخی، سطوح بافت‌دار اعمال‌شده بر روی قطعات موتور مانند پل‌ها و صفحات، مانع از ورود گرد و غبار به داخل قاب و مسدود شدن قطعات و کند شدن ساعت می‌شدند. در این روزگار مدرن، که قاب‌ها بسیار ضد گرد و غبار و همچنین ضد آب هستند و اکنون بسیاری از قاب‌ها از صفحات یاقوت کبود شفاف در پشت خود برای نمایش موتور استفاده می‌کنند، این تکنیک‌های سنتی، که برخی از آنها هنوز هم تا حد زیادی با دست انجام می‌شوند، اکنون عمدتاً زینتی هستند و به کل ساعت ارزش می‌بخشند و مهارت‌های هنری سازنده آن را برجسته می‌کنند.

رایج‌ترین تزیین دیده شده، côtes de Genève  (امواج ژنو، که در بالا با نام راه راه ژنو نیز شناخته می‌شود) است، مجموعه‌ای از خطوط موازی یا نیم‌دایره‌ای که روی سطوح قطعات بزرگ حرکتی (پل‌ها، صفحات و غیره) ساییده می‌شوند؛ همانطور که از نامش پیداست، ساعت‌سازان سوئیسی در ژنو اولین کسانی بودند که از این تکنیک استفاده کردند، که توسط ساعت‌سازان آلمانی نیز به کار گرفته شد و به افتخار شهر اصلی ساعت‌سازی آن کشور، امواج Glashütte یا راه راه Glashütte نامگذاری شد.

« پرلاژ» (که در بالا به آن دانه‌بندی دایره‌ای نیز گفته می‌شود) یکی دیگر از تزئینات رایج روی قطعات حرکتی است؛ اساساً یک الگوی بافت‌دار از دایره‌های کوچک روی هم افتاده است که با یک ابزار ساینده چرخان تولید می‌شود.  «انگلاژ»  (در زیر) یا پخ‌زنی شامل سوهان زدن لبه‌های قطعات به زوایای قائمه تیز و تمیز و سپس صیقل دادن این لبه‌های متقارن و شیب‌دار تا درخشندگی بالا است.

یکی دیگر از عناصر کاربردی که جذابیت زیبایی‌شناختی به ساعت می‌بخشد، پیچ‌های آبی‌شده (تصویر زیر) هستند . از آنجایی که پیچ‌ها باید بیشتر از قطعات موتور که به هم متصل می‌کنند، سخت شوند، در فرآیند بازپخت در دماهای بالاتر گرم می‌شدند و به آنها سایه روشن آبی می‌دادند. اکثر ساعت‌سازان سطح بالا هنوز از این تکنیک سنتی “حرارتی” استفاده می‌کنند تا اینکه از طریق یک فرآیند شیمیایی به آبی شدن برسند.

روتورهای موتورهای اتوماتیک اغلب بستری برای انواع مختلف تزئینات هستند، از جمله حکاکی نام‌های تجاری (مانند تصویر زیر) یا نقوش دیگر، یا حتی الگوهای گیوش پیچیده مانند الگوهایی که روی صفحه ساعت‌ها استفاده می‌شوند.

موتور کرنومتر چیست و آیا دقیق‌تر است؟

در ابتدا، اصطلاح «کرونومتر» (که نباید با کرونوگراف، که یک زمان‌سنج با مکانیزم کرونومتر است، اشتباه گرفته شود) به سادگی برای توصیف هر ابزاری که برای اندازه‌گیری زمان با دقت استثنایی طراحی شده است، استفاده می‌شد. امروزه، در دنیای ساعت، ساعتی که ادعا می‌شود کرونومتر است، عموماً ساعتی است که معیارهای سختگیرانه‌ای را برای دقت، همانطور که توسط یک آژانس آزمایش تعیین می‌شود، برآورده می‌کند. در صدر این آژانس‌ها، COSC سوئیس (Contrôle Officiel Suisse des Chronomètres) قرار دارد، یک موسسه آزمایش غیرانتفاعی که بسیاری از تولیدکنندگان ساعت‌های لوکس، ساعت‌های خود را برای صدور گواهینامه به عنوان کرونومتر به آن ارائه می‌دهند. برای دریافت نشان افتخار که گواهینامه کرونومتر COSC است، یک موتور مکانیکی باید یک دوره آزمایش ۱۵ روزه را در چندین موقعیت مختلف پشت سر بگذارد و از جمله معیارهای دیگر، به دقت متوسط ​​روزانه -۴/+۶ ثانیه دست یابد. (COSC همچنین موتورهای کوارتز را با استفاده از معیارهای مختلف آزمایش می‌کند.) تنها حدود ۳٪ از تولید ساعت سوئیسی دارای گواهینامه کرونومتر COSC است.

برخی از شرکت‌های ساعت‌سازی معیارهای دیگری را برای برتری کرنومتری تعیین کرده‌اند که حتی سختگیرانه‌تر از معیارهای COSC هستند. به عنوان مثال، گواهینامه “Master Chronometer” امگا (که در زیر مشاهده می‌شود)، گواهینامه COSC برای موتور را با یک سری آزمایش اضافی برای ساعت نهایی که توسط موسسه مترولوژی سوئیس (METAS) انجام می‌شود، ترکیب می‌کند. تغییر نرخ روزانه برای گواهینامه Master Chronometer 0/+5 ثانیه است (دامنه انحراف پنج ثانیه در مقایسه با 10 ثانیه COSC). قابل توجه‌ترین مورد در میان هشت معیار آزمایش‌های METAS، مقاومت مغناطیسی در برابر 15000 گاوس است، استانداردی که تعداد بسیار کمی از ساعت‌ها می‌توانند به آن برسند. برخی از برندها حتی رژیم‌های صدور گواهینامه و آزمایش داخلی خود را با استانداردهای دقت کرنومتری بالاتر از COSC توسعه داده‌اند: به عنوان مثال، Patek Philippe Patek Philippe Seal خود را برای ساعت‌هایی که کالیبر آنها به نرخ روزانه -3/+2 ثانیه می‌رسد، اعمال می‌کند و Grand Seiko برچسب “استاندارد ویژه” خود را به موتورهای مکانیکی که به تغییر +2/-4 ثانیه در روز می‌رسند، اعطا می‌کند. رولکس، و فقط رولکس، از عنوانی به نام «کرنومتر ممتاز» استفاده می‌کند، که به ساعت‌هایی اطلاق می‌شود که توسط COSC و تیم داخلی رولکس برای دستیابی به نرخ روزانه +/-۲ ثانیه آزمایش شده‌اند.

آخرین تحولات در دنیای موتورهای ساعت چیست؟

ساعت‌سازان همیشه در حال بررسی راه‌هایی برای بهبود موتورهای میکرومکانیکی درون ساعت‌های خود هستند، چه با پذیرش فناوری‌های جدید، چه با بهینه‌سازی کارایی مکانیسم‌های موجود، و چه با آزمایش مواد کاملاً جدید. به عنوان مثال، در سال ۲۰۲۵، گرند سیکو کالیبر Spring Drive Ultra-Fine Accuracy (UFA) را معرفی کرد که ادعا می‌کند دقت شگفت‌انگیز +/- ۲۰ ثانیه در سال را دارد. این موتور جدید همچنین از یک لوله به جای دو لوله در سایر کالیبرهای Spring Drive استفاده می‌کند و این امکان را فراهم می‌کند که در قاب‌های ساعت کوچک‌تر قرار گیرد و در عین حال ذخیره انرژی را از پنج روز به سه روز که هنوز هم چشمگیر است، کاهش دهد. در همان سال، رولکس با کالیبر جدید ۷۱۳۵، یک موتور اتوماتیک با فرکانس بالا که برای اولین بار در مدل Land-Dweller عرضه می‌شود، جامعه ساعت را شگفت‌زده کرد. سیستم تنظیم آن توسط چرخ‌دنگ جدید Dyapulse، ساخته شده از سیلیکون، هدایت می‌شود که پالس‌های انرژی بدون اصطکاک را به نوسان‌ساز منتقل می‌کند. نتیجه تقریباً بی‌سابقه، یک موتور سه عقربه‌ای است که با می‌چرخد، به این معنی که این ساعت می‌تواند زمان را با دقت ۱/۱۰ ثانیه اندازه‌گیری کند و در عین حال استاندارد تثبیت‌شده «کرنومتر عالی» را حفظ کند.

آیا سوالات دیگری در مورد موتورهای ساعت دارید که مایلید در به‌روزرسانی‌های بعدی این مقاله به آنها بپردازیم؟ در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.